Elif Tutkuğ
@eliiffttk
ESFJ
Birlikte akvaryumdaki balıklar gibi yaşadık: İhtiyacımız olduğunda bize yem attıkları ve canımız istediğinde camın öte yanındaki dünyayı görebildiğimiz için hayatımızdan hoşnuttuk.
Ama dün, bir piyano ve şu zamana kadar herhalde ölmüş olan bir genç kız sayesinde çok önemli bir şey öğrendim: İçerideki yaşam ile dışarıdaki yaşam birbirinin tıpkısı. Orada da burada da insanlar gruplaşıyor, çevrelerine duvar örüyor ve kendilerine tuhaf gelem hiçbir şeyin sıradan yaşamlarını sarsmasına izin vermiyorlar.
Beni sürükleyen bir güç vardı, çalmasını bildiğimden bile haberim olmayan melodileri, armonileri o biçimlendiriyordu sanki. Kendimi piyanoya tümüyle teslim ettim, çünkü biraz önce kendimi bu adama, kılıma bile dokunmasına gerek kalmadan, tümüyle vermiştim.
Çok eskiden, daha ben çocukken annem bana zorla piyano dersleri aldırıyordu. O zamanlar, ancak bir gün aşık olursam gerçekten iyi çalabileceğime inanmıştım. Dün gece, hayatımda ilk kez parmaklarımdan notaların sanki kendiliğinden fışkırdıklarını, yaptığım işin benim denetimim dışında olduğunu hissettim.
Bana sorarsan, ölümüne çok az süre kalmış biri, o azıcık süreyi uyuyan bir adamın başucunda geçirmeye karar vermişse, buna aşkta başka bir açıklama getirilemez. Hele de o kişi bu arada bir kalp krizi geçirir, ama adamın yanından uzaklaşmamak için yerinden kıpırdamazsa, bence bu aşkın gelişerek, büyüyerek çok uzun yıllar devam etme olasılığı yüksektir.
Yaşa keyfince sevdiğin kadınla
günlerin gururla dolsun,
o da Tanrı’nın armağınıdır sana.