Zülal
@ellal
6 okur puanı
Şubat 2026 tarihinde katıldı
Hiç kimsenin yorum yapmadığı o kitap ve hayatlar hakkındaDuygu ve Düşünce
(Öncelikle spoiler içeren kısımlar olduğunu belirtmek isterim) Bu kitap hakkında neredeyse hiç konuşulmadığını fark ettim, tıpkı yıllardır Filistin'deki zulmü hakkıyla konuşmadığımız gibi. O yüzden bu kitap hakkında bir yazı paylaşmayı kendime borç bildim.
Açıkçası bu yazarın okuduğum ilk kitabıydı ve tereddütle başladım, "Acaba güzel midir?" diye çok düşündüm ancak dediğim gibi kitap hakkında yorum yapan kimseyle karşılaşmadım.
Objektif olursam kitabın yazım dili başta hikayeyi ve akışı anlamamı engelledi. Ancak sonradan alışıyorsunuz. Hatta kitabın uslubu diğer kitaplardan çok daha lezzetli gelmeye başladı.
Kitapta bahsi geçen coğrafyadan da anlaşılacağı üzere savaştan, zulümden, acıdan, kayıplardan, aşktan ve dahi hayatın içindeki her şeyden bahsediyor. Aslında bizimle aynı hayatı yaşıyorlar. Ancak bizim kaldıramayacağımız kadar ağır kederlerle birlikte. Bizim âşık olduğumuz, sevdiğimiz, kavuşmayı beklediğimiz gibi son derece masum hisler duyuyorlar. Ancak düğün sabahlarında şehit haberini alıyorlar. Gelinlikle kontrol noktasında bekliyorlar. Her zaman güçlü olmaları gerektiğini birbirlerine hatırlatmak zorunda kalıp tenhada mahvoluyorlar ancak hepimizden daha çok umut dolular.
Kitabın en hoş yanı gerçekten savaş ve bu kadar zulmün altında biz sadece aç, susuz ve korkuyorlar zannediyoruz. Ama onların gerçekleri bizim zanlarımız kadar basit değil. Deli gibi mezar kazan, mezarlar sürekli doluyor diye ağlayan gençler var. Hapsedilen eşinin fotoğrafını belki bulurlar diye yırtmak zorunda kalıp ışık açıkken yapamadığı için ışıkları kapatıp yine de eşine kıyamayan bir kadın var.
En acısı ne biliyor musunuz? Bir mezar var, başında 8 tane kadın bekliyor. Herkes şehidi kendi şehidi sanıyor. Çünkü naaşı tanınmayacak halde. Mezarda bekleyen kadınların sayısı her gün tek
İşte gülüyorsun. Gülüyor musun yoksa ağlıyor musun? Ağlıyorsun. Hayır gülmeni istiyorum. Daha fazla gözyaşına gerek yok artık. Gazze Denizi'nde yeterince var zaten.”
Biliyorsun Rande'yi. Onu tanıdığımdan beri çocuk şehitlerin fotoğraflarını biriktirir. Bir gün yanıma gelerek çok fazla resim olduğundan dolayı ağladı. Ondaki hüznü daha önce hiçbir insanoğlunun yüzünde görmemiştim.
Ama biliyorum ki Nadiye, senin yokluğuna doğru koşuyor. Biliyorum o her ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın geriye doğru gittiğini keşfedecek. Sana doğru... Bir gece bana sormak için taşıdığı sorusuna... Bir çocuk yüreğinin taşıyamayacağı kadar büyük ve ağır bir sual: "Babam nerede?" Yüreğimin ve onun yüreğinin taşıyabileceği bir cevap arayacağım.
için kan ağlarken zılgıt çekmek ne demek hiç tecrübe ettik mi
Biliyor musun onları gerçekte kimin zılgıt çekmeye mecbur ettiğini? Hayır ailemiz akrabalarımız ve komşularımız değil. Hayır onlar değil. Şehitlerimizin cenazelerinde bizleri zılgıt çekmeye mecbur edenler, onları katledenler. Zılgıt çekiyoruz ki bir an bile bizi yendiklerini düşünmesinler. Şayet yaşarsak özgür olduktan sonra daha çok ağlayacağımızı sana hatırlata-cağım. Cenazelerinde zılgıt çekmeye mecbur olduklarımızın hepsi için o zaman ağlayacağız. Dilediğimizce ağlayacağız