Ölüler arasında yürüyordum sonsuzluğun kenarında.Bu yıkım zamanın çıkardığı sesi artırmıştı sanki . Bazı zamanlar ben buradayım kurtar beni diye çığlık atiyordu hatta paçalarimdan tutup kendine çekiyordu ve ben onları kurtacak kadar güçlü değildim. Her ne kadar bunu ben yapmadım bunu yapanın bir sahibi var desemde yüreğimin kaldıramadığını gözyaşlarımdan fark edebiliyordum. Birde benim sonsuzluğum ve zamanım vardı , bazen hiç umursamasam da zihnimin en ücra köşelerini ele geçirmişti. Görmüyordum ama ruhumun dalgasinda bu mevcuttu. Belki bir gün en dingin şeyi yaşayacagim ama şu an öyle bir şeyi hayal birle edemediğimi söyleyebilirim. Vel hasli kelam yürüdüğüm yollar geçirdiğim zamansız anlar bende acı uyandırıyordu. Kimin umurunda bu , bende herkes gibi duyarsızlaşmayi öğrenmeliyim. Gece geç oldu yatmaliyim . Ah efenim bunu yapazsin kendine gel sen ruhu hasta birisisin.