Elvan
@elvan71
Okul Öncesi Öğretmeni
Lisans
264 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
"Beni alıp tekrar karnına soksan bile koruyamazsın artık anne!"
Kendinizi bir parça eksik, bir parça huzursuz hissedeceksiniz.
Livaneli'nin kaleminden çıkan her eser tartışmasız içinizde bir yerlerde kendine yer buluyor.
Olayların sarsıcılığının ve etkileyiciğinin insanı yoğun şekilde huzursuz eden bir tarafı olmasıyla beraber Ezidiler ve Ezidilik hakkında birçok bilgi sahibi oluyorsunuz.
Toplumsal konularda farkındalık kazandırmanın yanında önyargıları yıkan bir eser olmuş.
Yeterli mi? derseniz
Bir okuyucu olarak elbette eksik yönler olduğunu düşünüyorum, ama okurken acı dolu hikaye o kadar etkiliyor ki eksikler çokta göze batmıyor.
Livaneli'nin okunması gereken kitaplarından olduğunu düşünüyorum.
Keyifli okumalar...
Okumamın üstünden zaman geçmiş olmasına rağmen ben de oldukça yer eden bir kitap oldu ve kitap hakkında ki düşüncelerimi sizinle de paylaşmak istedim...
Kadın ve erkek arasındaki farklılıklara hem nörolojik hem de psikolojik olarak yaklaşılmış. Kendi cinsiyetimizden bağımsız beynimizin bir cinsiyeti olduğunu öğreniyoruz. Anlam veremediğimiz bu neden böyle olmuş dediğimiz birçok sorunun cevabı kitabın içinde saklı.
Bilimsel bilgiyi günlük bir dille anlatan yazar, okurlarına oldukça bilgi verici bu kitabı eğlenceli bir dille anlatmış. Bu kitapla birlikte beyninize o kadar çok bilgi yükleniyor ki bunca bilgiyi unutmaktan adeta korkuyorsunuz. Fakat bu bilgiler günlük yaşamın içine o kadar güzel yerleştirilmiş ki okurken hiç sıkılmıyorsunuz.
Bence özellikle kadınlar okumalı çünkü bana, bir çok anlamda erkeklere (anlayışlı) haksızlık yapıldığını düşündürdü.:)) Günlük hayatta beynimizi meşgul eden bir çok sorunun cevabı kitabın içinde...
Okurken keyif alacağınızdan eminim.
1992-1995 yılları arasında Bosna'da yaşanan bir soykırım...
#İncir Kuşları kitabıyla ilk kez lisede tanıştım ve o zaman bende yarattığı duygu bugünden farksız değildi, beni o kadar etkiledi ki. Birgün kütüphanem olursa ilk ekleyeceğim kitap bu olacak demiştim nitekim öyle de oldu.
Kitap olabildiğince sade ve anlaşılır bir dille yazılmış. Kitabın baş karakterleri Suada ve Tarık'ın aşk cümleleri biraz abartı gelmiş olsa da saf sevgiyi hissettirmiş olmaları ( en azından bana) güzeldi.
Kitabın en can acıtan noktası ise Bosna' daki soykırım. İnsanların nelere göğüs germek zorunda kaldıklarını, kadınların sistematik bir şekilde tecavüze uğramalarını, insanların vahşice öldürülmelerini , çocukların nasıl incir kuşu olduklarını ve bunca acıya nasıl dayandıklarını sorgulatıyor.
Okurken canımın yandığını fazlasıyla hissettim.
20. Yüzyılda yaşanmış bir vahşet bir katliam. Dünyanın, bu yürek parçalayan çığlıklarına kulak tıkamış olması akıl alır gibi değil...
Okurken gözleriniz dolu dolu olacak, ruhunuz daralacak ama yine de okumanızı tavsiye ediyorum...
Toplumsal ve ekonomik koşulların ölümü nasıl şekillendirdiğini güzel ve akıcı bir şekilde anlatan toplam beş öyküden oluşuyor, Aristokrat, burjuva, esnaf,köylü ve işçi ailelerinin bu süreci nasıl yaşadıklarını olanca güzel ve sade bir dille toplumsal çerçeveden kopmadan anlatmış. Bu kitabı okurken içimizden bir parça hep huzursuz hisseder, çünkü ölümü daha yakınımızda hissederiz. Hepimizin gerçeği olan ölüm güzel bir dille gözler önüne serilmiş.
Okumanızı tavsiye ederim.
Kitap Bruno adında bir çocuğun eve gelmesi ile birlikte eşyalarının toplandığını görmesi ve taşınacağı haberini alması ile başlıyor. Taşındığı yerde camdan baktığında gördüğü insanları anlattığı kısımlar ise okuyucuyu çok farklı bir yere taşıyor çok farklı duygular yaşatıyor, en azından bana yaşattı diyebilirim...Ben duygularıyla yaşayan biri olduğum için sanırım uzun bir süre kitabın etkisinden çıkamayacağım. Kitabı bitirdikten sonra keşke okumasaydım dedim çünkü yüreğimin acıdığını hissettim, o an içimde Bruno ve Shmuel' e sarılmak isteği uyandı . Kitabın sonunu tahmin ettim ama tahmin ettiğim gibi olmamasını diledim... Aslında beni etkileyen yaşadığımız dünyanın çirkinliğini bir daha görmüş olmamdı. O zaman ki çağlardan çok bir farkın olmayışı ve bugün bu çağda hala çocuklar aç uyuyor, aç ölüyor ve ne yazık ki açlıktan ölüyor oluşu, çocuklar savaş alanlarında bile oyun oynayabilirken, büyükler tam tersi en güzel oyun alanlarını savaş alanlarına enkaza çevirebiliyor. Zalimlerin başlattığı savaş çocukları, masumları vurmamalı...
