elvan tiryaki
@elvantiryaki
mau med
23 Nisan
51 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
Başkomiser Nevzat’a duyduğum özlem yüzünden son zamanlarda sürekli polisiye okuyorum. Mezun Cinayetleri de bu nedenle dikkatimi çekti. Ancak kitap beklentimin biraz altında kaldı. Belki de gerçekten öyledir ama okurken yazarın polisiyedeki acemilik eseriyle karşı karşıyaymışım hissine kapıldım.
Başkomiser Perihan’ı ilk kez bu vakada tanıdığımız ve geçmişine dair pek bir şey bilmediğimiz için, anlatıldığı ölçüde ister istemez daha büyük bir başarı bekliyorsunuz. Ancak çözüm anına kadar, gerçekten iyi bir başkomiser olduğu hissi oluşmadı; aksine, olay çözüldüğünde “atı alan Üsküdar’ı geçti” diye düşündüm. Bunun temel nedeni ise karakterin yeterince derinleştirilememiş olması gibi geldi bana.
Ayrıca ekip 3 kadından oluştuğu için diğer polisler/suçlular tarafından küçümsenişini eleştirel bir şekilde yansıtmak isteyen yazarın, iyi niyetli olsa da kendi içinde çelişkiye düştüğünü düşünüyorum. Çünkü Perihan’ın olayı çözdüğü anın “annelik” yaptığı bir an ile ilişkilendirilmesi, eleştirilmek istenen bakış açısını aslında yeniden üretmiş oluyor.
Tüm bunlara rağmen serinin ikinci kitabına devam etmeyi düşünüyorum. Çünkü katilin kim olduğunu tahmin edemedim (ters köşesi yoktu) ve benim için bu tür kitaplarda en önemli unsur da tam olarak bu.
Canım Atatürk’ün ülkemizi ne güzel temellerle kurduğunu, milleti millete emanet etmeyi sadece sözde bırakmadığını, köy enstitülerini kuranların bu fikri sağlamlaştırdığını, herhangi bir şehrin en ücra köyündeki “kız” çocuğunun “bile” önemsendiğini, cahilliğe açılan savaşın ne denli güçlü olduğunu bir aile dramı üzerinden muhteşem bir kurguyla içim dışıma çıkana kadar ağlayarak okudum. Teşekkür ederim Bige Güven Kızılay, çok güzel bir yolculuktu.
Herlock ve wilson?1000k
Arsen lupen karşısındaki sherlock holmes bildiğimiz sherlock değil hele dr watson hiç değil. Sherlock’u duygularına hakim olmakta zorlanan biri ve Dr Watson’ı da kendi deyimiyle sahipli bir köpek olarak anlatmış. Kitabı okurken bu gibi durumlar gülmeme ve kitabı ciddiye alamamama sebep oldu. İki evrenin tarafsız çakışmasını izlesek sherlock çiğ çiğ yerdi lupeni ama yazar epey iltimas geçmiş kendi karakterine. Bu sebeple bir yenişememe hikayesi bu.
Ayrıca sir arthur conan doyle, sherlock holmes adını kullanamaması için sadece hukuki itirazda bulunmuş bildiğim kadarıyla ama ben yerinde olsaydım dayanamaz bir de “okuduğunu da mı anlamadın bugüne kadar be adam, bu karakterleri böyle mi yarattım ben?” diye edebiyat tarihine geçecek şekilde bir olay yaratırdım. Bunun yerine çakma isimler (herlock sholmes ve wilson) yazmak sana en büyük ceza olur diye düşünmüş ve sakin kalmış İskoç yazarımız, saygı duyuyorum…
Soluksuz devam edilecek, elden bir an bile bırakılmayacak bir kitap. Okurken ada ile ülkemiz arasında paralellik görmemek imkansız. Livaneli zaten tüm duyguları çok başarılı şekilde hissettiren bir yazar bu yüzden hem ağladım hem sinirden içim sıkıştı hem de yaşadıklarımızla benzerlikler görüp kalbimde sızı hissettim. Topluluğun, tek kişiden daha güçlü olduğunun farkında olamayışını ve boyun eğdiği şeyin aslında sadece korkuları olduğunu yüze vurarak sonuçların nerelere varabileceğini bizlere gösteren bu kitabı mutlaka okuyun ve hatta okutturun pişman olmazsınız.
Agatha Christie öyle bir zeka ki onca kitabını okuduktan sonra bile sizi ters köşeleriyle şaşırtabiliyor. Bu kitabında da katilin kim olduğunu tahmin etmek neredeyse imkansızdı. Hercule Poirot sonunda olayları açıklığa kavuştururken nefesimi tutarak okuduğumu fark ettim ama sonra kitapta karakterin de dediği gibi “Poirot olayı anlatınca her şey gözüme çok basit gözüktü.” Kısacası her kitabı gibi bu kitabı da okumaya değer.
