“En azından dayağın izleri belli olurdu, insanlar bana acırdı. Yediğim hakaretler sadece beni çıldırtmakla kalıyor. Yaraları görünmüyor. Çürükler, sürekli aşağılanmanın oluşturduğu yaralardan daha çabuk iyileşiyor.”
“Neredeyse öldürecektim kendimi sırf bu seslerden kurtulabilmek için. Sonunda beni ne durdurdu biliyor musun? Öldükten sonra annemle babama rastlarım diye korktum. Dünyadaki yaşamımı mahvettikleri yetti. Diğer tarafta da onlara aynı şansı vermemeye karar verdim.”