Bir şey soracağım. Orhan Pamuk’u anlamak çok zor değil mi? Kitapları beni çok yoruyor gerçekten. Acaba böyle düşünen başkaları da var mı? Ya da daha iyi anlamak için ne yapılabilir sevgili okurlar?
Merhaba , Orhan Pamuk 'un 10 adet romanının tamamını okudum , bu da keyifle okuduğum anlamına geliyor haliyle. Yazarın pek çok kitabı postmodern yani anlaşılması zor kısımlar barındırıyor. Bana göre anlaşılması en zor romanı Yeni Hayat , tabi en iyi eserlerinden aynı zamanda. İlk kitabı Cevdet Bey ve Oğulları ise en klasik anlatımlı kitabı fakat biraz hacmi büyük başlangıç için. 2. Kitabı Sessiz Ev ise başlamak için ideal diye düşünüyorum , kısmen bilinçakışı yerleri olmakla beraber okuması kolay ve akıcı. Kitaplarının her biri çok farklı diyebiliriz. Masumiyet Müzesi ve Beyaz Kale kitapları da yer yer zorlayıcı. Son kitabı Kırmızı Saçlı Kadın kısa ve biraz daha kolay okunur. Tarihi romanı Benim Adım Kırmızı da yine sayfa sayısı fazlaca ama çok renkli bir roman. Siyasi romanı Kar ise özellikle 90lar Türkiye'sini anlamak ve bireysel toplumsal sorgulamalar için çok uygun. Belki en efsane kitabı Kara Kitap ise en sona bırakılabilir , dolaylı örtülü anlatımıyla bir miktar zorlayıcı ama büyük bir romandır.
Geçen seneye kadar bir cümlesini bile okumadığım yazarın kitaplarını bir senede bitirdim. Önyargılı olmamayı ve her kitabının ayrı ayrı birer şans vermeyi hak ettiğini düşünüyorum , iyi okumalar.
Osman Y. Kırmızı Saçlı Kadın’ı okumuştum ilk Orhan Pamuk kitabı olarak ve beğenmiştim. Kara Kitap’ı okumayı denedim bayağı ilerlememe rağmen bırakmak durumunda kaldım. Çünkü aynı sayfayı birkaç kere okuyordum, o vermek istediği anlamı yakalamıyordum bir türlü. Şimdi de Yeni Hayat’ı okuyorum fakat bu da benim için zor bir kitap oluyor. Önyargılı değilim ama anlattığı şeyi anlamak istiyorum gerçekten. Yarım bırakmayı çok sevmiyorum çünkü kitapları, olabildiğince bana bir şey katmasını istiyorum. Teşekkür ederim bu arada 😌
Bir silgi olsaydın ne silmek isterdin?
Hataları mı yoksa kötü anılarını mı?
Yoksa başarısızlıklarını mı?
Kalem olsaydın kimi eklemek isterdin hayatına?
Seni dinleyecek birini mi?
Sana küçük mutluluklar yaşatanları mı?
Yoksa her daim yanında olanları mı?
Şimdi durup bir düşün, neler eklemek isterdin?
Neler silmek isterdin?
Nazım Hikmet
“Bu insanlar ya güzel bir hayat sürüyorlar ya da başkalarının dertleriyle alay ederek kendi dertlerinden kaçabileceklerini sanacak kadar bilinçsizler.”