Emine Karaca
@emnekrc
Öğrenci
Üniversite
58 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Nedir bu içimizdeki şeytan o mu bizi yöneten biz miyiz onu günah keçisi belleyen? Sabahattin Ali bizi bu romanında Ömer'in şeytanıyla yüz yüze getirdi. Kime kızacağımı bilemedim Ömer'e mi kızmalı yoksa onun da yüklendiği şeytanına mı hesap sormalıydım?
Sadece Ömer değil Macide'nin de şeytanıyla boğuştuğunu şu satırlardan anlayabiliyoruz;
["Acaba ben kendim mi tuhaf bir insanım?.. Belki beni de etrafımdakiler manasız bulurlar... Hatta sıkıcı..Ama Ömer böyle bulmuyor... Ya günün birinde o da benden sıkılmaya başlarsa?..Eyvah..."] Syf. 135
Ömer'in şeytanı daha tehlikeli olduğu için ona geri dönülemez hatalar yaptırıyor. İçindeki ahlak çatışmaları, maddi sıkıntılar gibi sorunlarla uğraşırken olduğu kişiden uzaklaşıp Macide'yi de kendinden uzaklaştırıyor. Oysa ona en iyi gelebilecek kişi Macide'ydi. Ama ikisi de yolları birbilerine kapattılar. Ömer bazı şeylerin farkına vardı ama vakit geçti...
Ne yapmalı bu içimizdeki şeytanı parçalayıp atmalı mı onu yenmeli mi yoksa onunla yaşamaya alışmalı mı? Bilinmezlik denizinde sürüklenip gidiyorum...
5 ayrı ölüm hikayesi...
Ölümlerin kimi ani ve beklenmedik kimisiyle vakti geçmiş sabırsızlıkla beklenen eylemlere dönüşmüştür.Hüznü yaşarız evet ama hüzün evresinden sonrası.Kim gerçekten yas tutuyor ya da kimi rahatlattı bu ölüm veyahuttta kimin boğazını düğümledi bilemeyiz.Ama bu kitabımızda tüm olasılıklar,tüm çirkin durumlar gözler önüne serilmiş.Kitap istediği hayata kavuşmuşken ölümün ayırdığı bir çift,annelerinin ölümünün hemen ardından miras derdine düşen evlatlar gibi konulu kısa öykülerden oluşuyor.Bu kadar kısayken bu kadar etkilemesi mükemmel...
Hayatın eşitleyemediği insanları ölüm eşitlerdi...
Bu romanda aradığım duygulardan daha fazlasını buldum.Gerçekler öyle bir önünüze seriliyor ki sonunda kendimi çok farklı bi döngünün içinde buldum.Kitap boyunca okuğum hayallerin ne kadar umut dolu olduğunu hissettim ve sıkılan kurşun hayallere sıkıldı.İyi ya da kötü o kadar keskin ve net ayrılmıştı ki hiçbir şekilde bulanıklık yoktu.Son sayfalar kadar etkileyici sayfaları daha önce okuduğumu sanmıyorum... "Mecburum,Mecburuz Lennie"
Mecburuz evet bir gün gerçeklerin acı tarafıyla yüzleşmeye...
Çocuk klasiklerinin yeri bende herzaman bi başkadır.Çünkü bu kitaplarda hedef kitle çocuklar olsa da aslında hayattan bunalmış biz yetişkinlerin kalbine daha fazla dokunur.İçerleriz, hayatın bizi hayalperest birinden monoton bir hayat yaşayıp,duygusuz bireylere dönüştürmesine.Belki de Zeze bazı şeyleri bize yeniden hatırlattı.Zeze ,Tüm hayatımız karanlığa boğulsa da bizim kendi ışığımızı bulup yola devam etmemizi akıllarımıza kazıdı.Tam da bizim gibi hisseden Portuga'yla tanıştı,onu babası belledi.Ah,boğazımda acı bir tat bıraktı bu roman,okuyanlar anlar beni.
Bazen diyorum ki keşke ruhumuzdaki çocuk ölmese belki hayat daha katlanılır olurdu...
Goethe fikirleri toplumdan aykırı diye dışlanıp ötekileştirilen bir genç olan Werther`in yolcuğunu mektuplarla harmanlayıp biz okuyuculara sunmuş ve elbette ki bir çok insanı derinden etkilemiş,söylenenlere göre bir çok kişi Goethe'nin bu depresif romanını kaldıramayıp intihar bile etmiş.Werther'in Lotte'ye duyduğu saf aşk gün geçtikçe onu zehirleyip hayatını geri dönülemez bir yola soktu.Mektuplarından anlaşılıyor ki ailesi de onu resmen sürgüne yollayıp aile sıcaklığını da elinden aldı.Doğayla sanat arasında kurduğu bağı okurken hayran kalmamak elde değil.Werther'ın gerçekten öyle mükemmel bir ruhu var ki çocukların bile haklarını savunup onlara nasıl muamele etmemiz gerektiğini yüzümüze çarpıyor.Benim için Werther o kadar kişileşti ki sanki gerçekten hayatıma girdi ve onunla konuşup onu anladım.Çok sevdim kalemine sağlık Goethe...
Mesele şu ki her birimiz gün geçtikçe yaşamın acılarıyla yoğrulup gidiyoruz önemli olansa kimin bu acıları kaldırdığı yahut kaldıramadığı*
Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024149,9bin okunma