"Başını ellerinin arasına aldı ve bekledi, bekledi, bekledi. Bekleye bekleye sonunda kalbi dururdu belki; öyle, kendiliğinden, aşınmış mekanik bir düzenek gibi. Başkasını sevmeye bir son vermek için başka ne yapılabilirdi ki?"
"Ona göre bu vahşi ülkede, bu hayatta, bu dünyada korkuyu yenmek önemliydi. Bir küçük zaferin ardından bir küçük zafer daha; insan böyle böyle büyümez miydi?"
"Çok sessiz dönüşümler vardır. Ruhumuzda cereyan edenler mesela, her zaman göze görünmezler."
"Ben altı üstü bir katilim,"dedi fısıldarcasına. "Ama bildiğim bir şey var... Üzgünsen ve ağlayacak bir omuz bulacak kadar şanslıysan, iki kere düşünmeyeceksin."