Kitabın hemen her okuduğum sayfasında güğsüm sıkıştı,gözlerim doldu,bir o kadarda öfkelendim. Çünkü çocukluğumda bende benzer tranvalar yaşadım. Dayak felan insanın canını acıtmıyor biliyormusunuz en büyük acı aile tarafından sevilmediğinizi düşünmek bu acının ne telafisi vardır ,nede tedavisi pimi çekilmiş bomba gibisinizdir. Bütün bunları bastırmak için durmadan koşarsınız,zıplarsınız,etrafınızdakilere zarar veren şakalar yaparsınız. Sonuç olarak herşeyden sorumlu küçük bir şeytan yavrusu olursunuz. Bir süre sonra o mahalede,sokakta her nereyse işte orda olan herşey üstünüze kalır yapmadığınız şeyler yüzündende dayak yersiniz. Ben bişey yapmadım desende dayağını yersin hiç birşey acıtmaz canını, sevilmediğini düşünmek yakar canını bu düşünce saplandıkca aklınıza daha çok vurmasını istersiniz sizi döven o abi,abla veya ebeveynlerden hangisi ise şanslıysanız ölmezsiniz ve içlerinden biri kurtarırda onun sevgisi bağlar sizi hayata ,şanssızsanız ilerde ya bir piskopat yada,uyuşturucu bağımlısı olursunuz ben kitaplara tutundum ya siz.. son olarak aziz nesin şu şiir'nin mısrasıyla bitirmek istiyorum" öyle bir ölsem ki öyle bir ölsem ki çocuklar size hiç ölüm kalmasa"...