Bahtiyar odur ki başkasının başına gelen musibetlerden ibret alır.
"Ey gönül, gidenden ümidini kes
Kaçan bir hayale benziyor herkes
Sanki kulağıma gaipten bir ses
Buluşmalar kaldı mahşere, diyor"
Bilmiyoruz ki o yaşadığımız sıkıntı,travma, ıstırap, nurlu ve göz aydınlığı olacak hangi doğumun arefesidir. Biz bunu bilmiyoruz ama Allah biliyor.
Bir insanın gözüne perde inmişse insan kör olmaya başlamışsa, züccaciye dükkanındaki fil gibi olur, böyle insanların yanında, yamacında, yöresinde, yakınında olmak felakettir. Çünkü bu insanlar severken döver, överken söver, severken öldürür, güldürürken ağlatır,mahveder,yok eder, felakete götürür insanı.
Biz bu dünyaya gelmekle çileye talip olduk, sıkıntılara göğüs germeye talip olduk, aslında biz mücadeleye talip olduk doğmakla. Onun için insan bunun farkında olduğunda, beklentisini buna göre ayarladığında, dünyada hiçbir zaman yıkılmaz, hiçbir zaman inkisar-ı hayale uğramaz.