Arasıra ondan yardım isterdim, ama bir kere anlatmaya başladı mı, hiçbir şey anlamaz olurdum, sonunda kendi sorduğum soruyu bile anlayamıyorum gibi gelirdi...
Biz güvendik Kâhya. Biz; kendimizden olana sırt çevirirken, yabancı bir kavme güvendik. Oysa ki birlik olmalıydık. Aynı coğrafyada, aynı kaderin köleleriydik. Aynı topraklarda doğmuştuk. Aynı kadınlar doğurmuştu bizi. Aynı ten, aynı göz, aynı çehreydi hepimizdeki. Aynı acılar, aynı sevinçler. Bunu bıraktık ve artık vakti geldi. Çünkü onlar; topraklarımıza ve varlığımıza göz dikenler, artık istediklerinden daha fazlasını alabileceklerinin farkına vardılar. Kapalı gözler şer için açıldı!