Esra EKOL Külahlı

İnatçı değilim, gerginim: Kendimi salıvermesini beceremiyorum. Başıma gelecekleri düşünürüm, hem bu bir korunma şekli.
Sayfa 230·Kitabı okudu
Reklam
Arasıra ondan yardım isterdim, ama bir kere anlatmaya başladı mı, hiçbir şey anlamaz olurdum, sonunda kendi sorduğum soruyu bile anlayamıyorum gibi gelirdi...
Sayfa 198·Kitabı okudu
Odada ki her eşya annemin sessiz, okşayıcı, tatlı sevgisiyle kuşatılmıştı sanki...
Sayfa 134·Kitabı okudu
Annem; - Yolları kader çizer; diyordu. Kendini yazgına bırak; çünkü sen sadece bir insansın. İnsan; tabiatın en aciz mahlûkudur...
Sayfa 160·Kitabı okudu
Biz güvendik Kâhya. Biz; kendimizden olana sırt çevirirken, yabancı bir kavme güvendik. Oysa ki birlik olmalıydık. Aynı coğrafyada, aynı kaderin köleleriydik. Aynı topraklarda doğmuştuk. Aynı kadınlar doğurmuştu bizi. Aynı ten, aynı göz, aynı çehreydi hepimizdeki. Aynı acılar, aynı sevinçler. Bunu bıraktık ve artık vakti geldi. Çünkü onlar; topraklarımıza ve varlığımıza göz dikenler, artık istediklerinden daha fazlasını alabileceklerinin farkına vardılar. Kapalı gözler şer için açıldı!
Sayfa 127·Kitabı okudu