Özellikle bir dersi çok iyi öğrenmişlerdi: Hayat ertelenemezdi, şimdi yaşanması gerekiyordu, hafta sonuna, tatile, çocuklar üniversite için evden ayrılana, emeklilik yılları gelene kadar ertelenemezdi.
Kişi ölümden çok, ölümün eşlik ettiği mutlak yalıtımdan korkar. Hayatı hep ikişer ikişer sürdürmeye çalışırız ama her birimiz tek başımıza ölmek zorundayız; kimse bizim için ya da bizimle birlikte ölemez. Yaşayanın ölenden kaçması nihai mutlak terk edilmenin işaretidir.