Koşar gibi sıraladım kelimeleri birbiri ardına. Dikkatlice baktım, dokunsam dağılacaktı kumdan kale gibi... Gözleri toprak, kalbi taştı. Ben anlatıyorken o çoktan sağırlaşmıştı. Bir avuç toprak da ben attım. Çarptı dağıldı göğsünde göz yaşlarımla birlikte
Bir şey olunca bir kez, duramıyor insan. Bir şey, iki şey, üç şey ve her şey oluyor insan hiç anlamadan. Her şeyleştikçe yalnızlaşıyor insan. Kirleniyor, öteleniyor, kendini unutuyor insan. Belki de kendini unutmak için bir şey oluyor insan...
