Giyindim... Kuşandım... Hazırlandım ve son bir kez aynaya baktım. İçimdeki karanlık omzumun ardından sinsince doldu görüntüme. Son bir kez rengi gitmiş gözlerime baktım. Herkese hiç bir şey olmayışımı kanıtlamaya hazırdım. Ben yoktum, herkes için ve hiç kimse için. Oysa hiç bir şey olmak da bir oluştu. Yakamı düzelten yansımam cahilliğimi vurdu kararlılığımın yüzüne. Usulca ceketimi çıkardım, gömleğimin düğmelerini açtım. Ayakkabılarım, çoraplarım, takılarım, bir kenarda öylece durmaya geri döndüler. Makyajımı sildim. Adımlarımla ne yer titrecekti, nede gök. Toz kadar hafiftim, güneş kadar ağırdı kederim.