Özlem, somut bir anıyı gerektirirdi. Atlar hatırlayabilir miydi ki? Çayır görmemiş bu hayvanlar, yalnızca tarif edemedikleri bir huzursuzluk duyuyordu belki, kapalı kaldıkları için neyi arzuladıklarını bilemeden. Modern çağda atların genetik hafızası, çayırlardan çok ahırlarla şekillenmiş olabilirdi.
Kendi sonunu düşünürken özel bir duygu hissetmiyordu ama gözlerini gökyüzünden olabildiğince uzun süre ayırmak istemiyordu. Bunun pilmanlıkla aynı şey olduğunu fark etmeden.