Harcanan zamana değmedi, gecenin bir yarısı uykusuz kalmaya, yorgun gözlerle ertesi güne uyanmaya değmedi.
İçimde büyüttüğüm umutlara, sustuğum cümlelere, yuttuğum kırgınlıklara hiç değmedi.
Çabalamaya değmedi; anlatmaya, anlamaya çalışmaya, kendimden eksiltip karşı tarafa eklemeye değmedi.
Yorulmaya değmedi, hem bedenen hem ruhen tükenmeye, sırf biraz daha sürsün diye kendimi ikna etmeye değmedi.
En çok da sevmeye değmedi; karşılığı eksik kalan bir sevgiye kalbimi açmaya, alışmaya, bağlanmaya, sonra sessizce vazgeçmeye değmedi.
O kadar değmedi ki...