Sezen Aksu’nun bir şarkısı vardı (Yetinmeyi bilir misin?) diye.
Benim payıma bana kalanların arasında yaşamak düştü.Başkalarına seçimler ve lütuflar bana mecburiyetler düştü kendi hayatımı bile sığıntı olarak yaşamak düştü benim payıma.Belki bunun için bile anlaşılmam gerekirdi ama olmadı.Şimdi yine bir hastane kantininde çayımı yudumlarken yazıyorum bunları oysa ben sadece ben olmak kendi zamanımın hakimi olmak istemiştim aynı gemide olduklarımla aynı koşullarda olmak istemiştim.Sanırım herkes hayatının bedelini nakitle ödüyor artık ben ama ben…
Ömrüm avuçlarımdan kum taneleri gibi kayıp gidiyor.Tutabildiğim sadece birkaç anım var.Benim hayatımda ben yokum olmadan yaşıyorum…