Bazı nebilere inmiş kitaplarda şöyle geçmektedir:Alıntı
“Ey âdemoğlu! Sinirlendiğin zaman beni hatırla ki ben de kızdığımda seni hatırlayayım da yargıladığım kimse gibi seni de yargılamayayım.
Meserret çocukların, yalnız çocukların payıdır…” Öyle mi demişti Fikret?
Payı sevinçken çocukların, işi büyümeyi beklemek.
“Ey güzel çocuk dinle”, diyeyim o zaman ben de.
Sözüm çocuklara değil aslında, ne var kişioğlu çocuktur her vakit,
Sevinç payını kimse ihsan etmiyor çocuğa, o kendi alıyor,
Sevinince gerçekten seviniyor çünkü, gözünde gülücük, başında ayla, Ağlarken de içten, sevinç mi, keder mi, çocukta sırayla.
Ey aziz Üstad!
Bizler nasıl şükretmeyelim, nasıl minnettar olmayalım ki, Cenab-ı Hak şiddetli muhtaç olduğumuz dünyanın o koca güneşi gibi, Kur'an güneşinin hakikî bir müfessirine bizleri kavuşturdu.
Nasıl salât ü selâm olmasın ki, ol Hazret-i Sipeh-sâlâr-ı Enbiya olan Şah-ı Levlâke ki, bizlerin görmez gözlerimizi nuruyla şu'ledar edip, tarîk-ı müstakime sevk eyledi.
Nasıl duagû olmayalım, ol Hazret-i Dellâl-ı Kur'an'a ki, isyanımıza bakıp, bizleri halka-i irşadından hariç ve hal-i aslîmizde bırakmadı ve inşâallah iki cihanda da bırakmayacaktır.
Barla - 241
Bulutlu geceyi hemen getirmeli.
Öyle ser ki örtünü sevgi yaratan gece,
Meraklı gözler kapansın; ve Romeo,
Kimseler görüp konuşmadan atılsın kollarıma.
Aşıklar görecek yapabilirler sevgi törenlerini
Işığında kendi güzelliklerinin.
Aşk körse eğer, en çok gece yaraşır ona.
Gel soylu gece, ey ağırbaşlı karalar giymiş ana,
Sayfa 74
ey adım adıyla bile yazılacak olan merhaba
seni buldum tamamlandım merhaba
Sayfa 180 - Timaş Yayınları
