“Yaşı kaç olursa olsun on yedi veya yirmi yedi,katil kim olursa olsun, bir zamanlar bebek olduğunu biliyorum. Bir bebekten katil yaratan karanlığı sorgulamadan hiçbir şey yapılamaz kardeşlerim.”
Olduğunu sandığı kişiye tutunup asla sınırlarının dışına çıkamayan insanlar için üzülüyorum artık. ‘Ben şöyle biriyim,ben böyle biriyim’ diye konuşmalarına da tahammül edemiyorum. Hiç sınanmadıkları durumlarla ilgili kesin bir biçimde ‘ben olsam şöyle yapardım’ dediklerinde ise artık anlattıklarını hiç ciddiye alamıyorum. Hayat, yeri gelince insanın ağzını burnunu öyle bir yamultur ki feleğini şaşarsın. İnsan söyledikleri değil, yaptıklarıdır osman.
Bir gün şeklini şemalini unutsam da hayatımın bir döneminde seni çok sevdiğimi hiç unutmayacağımı biliyorum fakat benden bu kadar osman, ben artık istemiyorum.
Babamın defnedildiği gün, hava kötüydü. Herkes üzgündü, özellikle de müşterileri. Aralarından birçoğu ağlıyordu. Biz, ailesi ağlamıyorduk. Müşterileri olma şansımız olmamıştı.