... Duyguları saklamanın gerçek bir rezalete yol açmayacağı yerde gizliliğin her türlüsünden nefret ederdi ve ayıp olmayan duyguların bastırılmasını istemek ona yalnızca gereksiz bir çaba değil, aklı bayağı ve yanlış fikirlere utanç verici bir şekilde boyun eğdirmek gibi de geliyordu.
Bugün bir karar verdim. Bu kararı ne öfkeyle ne de tetiklendiğim herhangi bir duyguyla aldım. Boğazın tam ortasında, kalabalığın ve gürültünün içinde içimdeki en sessiz anımda aldım. Belki kendimi bir konuda daha keşfetmiş bulundum.
Düşündüm, bu hayatta benim için en önemli şey nedir? Diye. Akşam vakti, batmaya başlayan güneşin karşısında, sanki mührü basılmış bir yemin gibi, hayatımda en önem verdiğim şeyin özgürlüğüm olduğunu anladım. Vücudum bu kabulleniş karşısında huzurla doldu. Hissettim. Artık bugünden sonra mücadelem özgürlüğüm için olacak. Ben Ezgiyim. Ezgi doğrularına sadıktır. Ezgi istemediği hiçbir şey yapmaz. Ve ben yani Ezgi, mutlu olmadığı hiçbir yerde kalmayacak. Kendime verdiğim sözdür bu.