Benim içimde bir şeyler var. Söylenmesi gereken ama bir türlü söylenemeyen. Gökyüzünü izlerken hissedilen duygular gibi. Tarif edilemez ve anlatılamaz. Sanki vücudunun karıncalanması, ayaklarının yerden kesilmesi gibi. Karanlık bi gecede, gökyüzündeki karanlığa inat ışıldayan yıldız gibi muazzam. Birdenbire heyecanlanmak gibi. Konuşamamak, sadece yutkunmak gibi... diye anlatabilseydim içimdekileri.
Cevaplara ihtiyacım var, aynı zamanda kendimi öğrenmeye. Bu yol zor. Engellerle dolu. Bir adım atsam, düşecek, yaralanacakmışım gibi. Ama o adım doğru ise, elini tutabilecekmişim gibi.