Zannımca vefâ bendeydi, meğer hep vehim imiş, Bir ben kalmışım aynada, bir de bu hüsran-ı hakîkat
Kıymet bilmez elde harcadım inci misâli, Sonra aradım taşrada kaybolan o emânet
Ne dilde heves kaldı ne gözde eski seherler, Her hâtıra bir yara, her tebessüm bir işâret
Ey geçen zaman, al götür benden bu gururu, Bir pişmânlık kâfidir kul olmaya nihâyet.