benim içimi ne bulandırıyor bilmiyorum. doğru, yine 'bilmemekler'imle geldim. lanetlenmis hissediyorum. kötülük, mutsuzluk mıknatısı gibiyim. haset dolu, kötülük... toparlayamiyorum kendimi. ait olmadığım yere aslinda civiyle cakiliyim ya, sokemiyorum, sokulemiyorum oradan. cok zoruma gidiyor, zorunda kaldıklarım. kendimi tamamlamak için her sabah yenidoganlara karistigim gunun sonunda yine o tamamlanamayanlar çöplüğünde bitiriyorum günümü, gözyaşlarımla beraber. bu nasıl bir eziklik, bu nasil bir eksiklik. bu kadar aciz olanin bu kadar aynaya bakmaması gerekirdi. oysa benim bir ânım yok kendimi görmediğim. kopamiyorum kendimden. kendimi cok sevmeme ragmen, ayrımını yapamadiklarim yüzünden. çalkantılarim ile sevdiklerim büsbütün sarılı. ben neyi nereden sokmeye calisiyorum. bu karmasada ben hicbir sey olmaya devam ediyorum ümit edip edip.