Eski bir Arap şiiri geliyor aklıma:
“Asil insanların en neşeli zamanlarında bile bir hüzün vardır, daha düşük ruhlar ise en sefil zamanında bile neşelidir.”
Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içinde. Sanki içimde derin bir hiçlik var.
“Ve bir gün artık bu dünyaya dayanamayacağım, diye düşündüm. Bunun üzerine denizin derinliklerinden kadim bir tanrı seslendi:
-Öyleyse çocuğum başka bir dünya yap.”