Bir neyzenin nefesiyle tatlı ve hoş nağmelerle inlemeye başladığında anlar ki, bunca acı, bunca ıstırap, bunca sıkıntı boşuna değilmiş. Ney bile artık kendine şaşıyordu “Yaşadığım hiçbir şey aslında beni kahretmek için değilmiş” diye düşünür. Her şey beni olgunlaştırmak ve kemale erdirmek içinmiş der.