feride

Yaşıyoruz, Monique; her birimiz kendi özel, biricik hayatı var, değiştiremediğimiz geçmiş tarafından belirlenen ve sırası geldiğinde, azıcık da olsa, geleceği belirleyen hayatı. Kendi hayatı. Sadece kendisine ait olan, iki kere yaşayamayacak olan ve hiçbir zaman tamamiyle anladığından emin olmadığı hayatı.
Hayat, Monique, olası bütün tanımlardan daha karmaşıktır, basite indirgenmiş her imge, kaba olma riski taşır her zaman.
Sessizlik bir eve yerleşti mi onu oradan güçtür; bir şey ne kadar önemliyse, o kadar saklanmak istenir sanki. Gitgide daha sert ve yoğun bir kütle haline gelen donmuş bir maddeymiş gibi: hayat onun altında devam eder; yalnız, onu duyamayız.
Sessizliğin bir kabahat olabilmesi korkunç; kabahatlerimin en ağırı bu, ama ne yapalım, işledim bir kere. Bu kabahati size karşı işlemeden önce kendime karşı işledim.