Fehime Kaya
@fehimeece
Şehir-i Nur
88 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Oscar Wilde’ın dili ilk başta oldukça sakin geliyor. Hatta bazı bölümlerde uzun sohbetler, estetik üzerine düşünceler var diye insan “Bu kadar övülen kitap bu mu?” diye düşünebiliyor. Ama sonra hikâye yavaş yavaş içine işliyor. Çünkü Dorian’ın değişimi bir anda olmuyor; tıpkı gerçek hayatta insanların yavaş yavaş dönüşmesi gibi. Önce küçük bir kibir, sonra biraz bencillik, sonra vicdanın sesini kısmaya alışmak…
Romanın en etkileyici yanı bence şu: Günümüzde bile aşırı güncel hissettirmesi. Sosyal medyada kusursuz görünme çabası, genç kalma takıntısı, insanların karakterden çok görüntüye değer vermesi… Wilde bunu 1800’lerde yazmış ama bugün yazılmış gibi duruyor.
Dorian karakterine kızıyorsun ama bir noktada onu anlıyorsun da. Çünkü herkes biraz “kusursuz kalmak” istiyor. Lord Henry ise kitabın en tehlikeli karakteri olabilir; söyledikleri o kadar etkileyici ki insan bazen yanlış olduğunu bile bile hak veriyor. Wilde burada çok ince bir şey yapıyor: Kötülüğü bağırarak değil, çekici göstererek anlatıyor. Benim en sevdiğim tarafı ise şu oldu: Kitap bittikten sonra hikâye bitmiyor. İnsan ister istemez kendine dönüyor:
“Ben olsaydım neyi saklardım?”
“Karakterim yüzüme yansısaydı nasıl görünürdüm?”
Belki de romanın asıl gücü burada.
Kısacası bu kitap bana göre klasik olduğu için değil, insanın içindeki çürümeyi çok zarif ama acımasız anlattığı için unutulmaz. Ağır ilerlediği yerler var ama finaliyle birlikte bütün o sakinliğin neden gerekli olduğunu anlıyorsun. Oscar Wilde okuru acele etmeden, yavaş yavaş rahatsız ediyor. Ve bunu inanılmaz iyi yapıyor.
Dorian Gray'in Portresi
Dorian Gray'in Portresi
Reklam
Kayboluşlar, gotik atmosferi ve gizemli anlatımıyla insanı içine çeken bir hikâye. Aynalar, sırlar ve kaybolan kimlikler etrafında örülen olaylar boyunca merak duygusu hiç azalmıyor. Yazarın betimlemeleri masalsı bir hava yaratırken karakterlerin duyguları da oldukça samimi hissettiriyor. Özellikle karanlık ama büyüleyici atmosfer sevenler için keyifle okunabilecek, akılda iz bırakan bir roman.
Kayboluşlar
Kayboluşlar
Beyaz Zambaklar Ülkesinde benim için sadece bir kitap değil, aynı zamanda düşündüren bir deneyim oldu. Kitap boyunca bir toplumun eğitimle, çalışmayla ve bilinçle nasıl değişebileceğini görmek çok etkileyiciydi. En sevdiğim tarafı ise insanı umutsuzluğa değil, harekete geçmeye yönlendirmesi oldu. Okurken sık sık kendi toplumumuzu ve kendimi düşündüm. Bence bu kitap bütün uluslara hitap eden bir kitap, aslında insanın kendini değiştirerek çevresini de değiştirebileceğini anlatıyor. Akıcı dili ve verdiği mesajlarla uzun süre etkisinden çıkamayacağım bir eser oldu.
Kitabı bitirince sadece “güzel bir eser okudum” demedim; biraz düşündüm, biraz sorguladım, biraz da kendime baktım. Bence iyi kitapların yaptığı şey tam olarak bu.
Beyaz Zambaklar Ülkesinde
Beyaz Zambaklar Ülkesinde
Güzel kitap .
Bazı kitaplar biter, bazıları insanın içinde kalır…
Sineklerin Tanrısı benim için ikinci türdendi.
Bir grup çocuğun hikâyesini okurken aslında insanın içindeki karanlığı gördüm. Sayfalar ilerledikçe ada değil, insan doğası ürkütmeye başlıyor.
Golding’in dili sade ama yoğun sembollerle dolu. Ada başta özgürlük hissi verirken zamanla boğucu ve tehditkâr bir yere dönüşüyor. Bu atmosfer değişimi romanın en başarılı yanlarından biri. Bitirdikten sonra uzun süre zihinde kalan, rahatsız eden ama düşündüren romanlardan biri.
Çocukta olsan içinde saf kötülük varsa ve başında sana bir şeyler öğretecek birileri yoksa vahşileşmek özgür olmak istiyorsun bu ilkel bir yaşama ilkel davranışlar sergilemene sebep oluyor korkunç bir farkındalık .Saf kötülük ve saf iyilik nasıl olur onu çok güzel bir şekilde anlatıyor .
Sineklerin Tanrısı
Sineklerin TanrısıGönül Dili ve İletişim ilk bakışta “kişisel gelişim” rafına ait gibi dursa da aslında daha çok insan ilişkilerine manevi ve ahlaki bir pencereden bakmaya çalışan bir kitap hissi veriyor. Özellikle iletişimi sadece “doğru konuşmak” olarak değil; kalp, niyet, empati ve üslup meselesi olarak ele alması kitabın en güçlü tarafı.
En sevdiğim tarafı şu oldu: Sürekli “iletişim teknikleri” anlatıp geçmiyor. “Neden insanlar birbirini anlamıyor?” sorusunun duygusal tarafına da dokunuyor. Bu yüzden bazı bölümler altını çizmelik cümleler içeriyor
Genel his olarak kitap “iyi iletişim önce iyi kalpten geçer” fikrini anlatıyor. Sessiz sakin bir dili var; bağırmıyor, motive etmeye çalışmıyor ama düşündürmeye çalışıyor. 
Gönül Dili ve İletişim
Gönül Dili ve İletişim
Reklam