"eskisi kadar yakmıyor canım o kötü hatıralar", dediğim oluyor bazen. İnanacak oluyorum buna. Geriye doğru yürürken onların dizili olduğu sokağa hızlı geçiyor, taşların üstünden atlıyorum. Güzel anılar neredeyse yüzüm hep oraya dönük oluyor. Hele sona doğru yaklaşınca yaşadım saydığı günlerin çığırtkan sesine karşı koyamıyor insan.
İnsanın mayası, hatırlamanın hamurundan. Çeşni niyetine bir tutam nisyan. Unutunca geçeceğini düşünmenin yanılgısına karşı, hatırlamanın şifası. Lakin tesir etmesi için gereken, ille zaman, ille zaman...