Aman, kendini asmış yüz kiloluk bir zenci,
Üstelik gece inmiş, ses gelmiyor kümesten;
Ben olsam utanırım, bu ne biçim öğrenci?
Hem dersini bilmiyor, hem de şişman herkesten.
İyi nişan alırdı kendini asan zenci,
Bira içmez ağlardı, babası değirmenci,
Sizden iyi olmasın, boşanmada birinci...
Çok canım sıkılıyor, kuş vuralım istersen.
Sanat hayatın hem iyi hem kötü tarafını sorgular. Asil, aşka inanmaz kötülüğü resmetmeye bayılırdı. O yüzden hep yalnızdı zaten.
Osho,
“Ego derki; her şey olmasını istediğim gibi tam olsun, o zaman huzurlu olacağım. Ruh der ki; huzurlu ol, o zaman her şey tam olmasını istediğin gibi olur” der.
Yine de bunu sağlamak ego nedeniyle oldukça zordur. Ego seni bir geleceğe, bir geçmişe götürür. Anda olamadıkça andaki huzuru hissedemezsin.
Egonu kendin zannettiğin müddetçe, benliğini egon ile tanımladığın ve özdeşleştiğin sürece, gerçek benliğine uzak kalacaksın.
O, toplumsal olan her yargı ile kuşatılmıştır.
Asıl SENin bu öğrenilmişlikler olmadığını, senin doğan ile uyumlu olanın ne olduğunu eskiyi sorgulayarak anlayabilirsin. İçine sinmeyen, soru işaretlerini beraberinde getiren her öğreti, inanç ve söylem sana göz kırpan işaretlerdir.
Egosal seçimlerin daha çok korku kaynaklıdır, özgün seçimlerinse seni özgür hissettirenlerdir.
Tercihlerini farkındalıklı yaparsan ruhuna uygun bir hayatı sürebilirsin, ardında korku bulduğun her seçiminde DUR.
Ego ile savaşma, onu anlaman kafidir.
Şu an her ne yapıyorsan tüm varlığınla onun içine gir ve diğer her şeyi dışarıda bırak. Böylece anda olup, yüksek farkındalık ve idrake ulaşırsın. Tam bu noktada sen egonun yönetiminde değil, egon senin gözetimindedir.
Uyanışın ise bu anların içindedir. İdrak sen farkında ve burada olduğunda kapını çalar.