Heç yerə qoymadan eyni gündə necə başlayıb bitirdiyim barədə heç bir fikrim yoxdur. Uzun müddətdən sonra qanımı donduran, ağlamaq istədiyim kitab oldu. Mardində baş verən hadisələr, yezidi qadınların işgəncələri, Zilanın dedikləri, şəfqətinə heyran olduğum Nergis, Mələknaz və Hüseyn... “Mən də insan idim” cümləsinin yaratdığı o hiss insanlığından utanır. bunları oxuyarkən... Deyə bilərəm ki, oxuyarkən içinə düşdüm və hələ də öhdəsindən gələ bilmirəm. .