Hz.Zeyneb validemizin Peygamber hanesine sultan olmadan önce de başlattığı bir gelenek vardı. El emegi, göz nuru ile bir şeyler yapar, onları pazarda sattırır ve elde ettiği paranın tek kuruşuna dokunmadan infak ederdi. Bugün hanımlarımızın kermes dedikleri şey var ya onun Asr-ı Saâdet'teki halidir bu. Bazen de deri tabaklardı, bu çok zor ve ağır bir iştir ama Allah yolunda infak etmenin mutluluğuna erdiği için bu annemiz, bir an olsun bundan geri durmaz, sürekli bir şekilde bu infaklarını, hayırlarını devam ettirirdi. O, bu güzel özelliğinden dolayı, "Ümmü'l-Mesâkin/ Miskinlerin Annesi" diye anılırdı.