Şimdi, sabah serinliğini içime çekip, gökyüzünün yeni bir hikaye gibi ağır ağır aralayan tayfını seyrederken, nihayet hayallerimle buluştuğum için memnunum. Yarın ne getirecek bilmiyorum ama her şeyi doğru yapmış değil, "Yaşadım," diyebilecek biri olarak ölmek istiyorum. Hayat hata yapmaktan korkmak için çok kısa. Korkmuyorum.
Yaralarımla barışmak ve tatlı hayaller kurmayı becererek geleceğe bakmak, belki de derslerden gördüğüm en büyük faydaydı. Bir de kendime öfkelenip durmayı bırakmak tabii. Hayat zaten alabildiğine acımasızken, bari biz kendimizi kırbaçlamayalım, değil mi?