gece burada tek başına bir adam düşün, işte ya kitap okuyor ya da bir şeyler düşünüp öylece oturuyor. bazen düşüncelerini birine söylemek ister doğru mu yanlış mı diye ama kimsesi yoktur işte. bir şey görünce onu gördüğünden tam emin olamaz gösterecek kimsesi olmadığından.
"...kitaplar işe yaramıyor. insanın yanında olacak birine ihtiyacı var." inlemeyi andıran bir sesle devam etti: "insanın yanında biri olmazsa delirir. kim olduğu hiç önemli değildir, yeter ki yanında olsun." ağlamaya başladı. "sana bir şey diyeyim mi? insan çok uzun süre yalnız kaldı mı hastalanır, yalnızlıktan hastalanır."