Estragon: (çizmelere bakmak için dönerek) Orada bırakıyorum onları. Başka biri gelir, tıpkı... tıpkı... benim gibi, ama ayağı daha küçük, o zaman mutlu edecek onu bunlar.
Vladimir: Ama çıplak ayakla yürüyemezsin!
Estragon: İsa yürüyordu.
Vladimir: İsa! İsa'nın ne alakası var bunla? Kendini İsa'yla karşılaştırmayacaksın herhalde!
Estragon: Bütün hayatım boyunca kendimi onunla karşılaştırdım ben.
Vladimir: Ama onun yaşadığı yer sıcaktı, kuruydu!
Estragon: Evet. Hem de insanları hemencecik çarmıha geriverirlerdi.
Sessizlik.
Estragon: Mutsuzum.
Vladimir: Sahi mi? Ne zamandan beri?
Estragon: Unutmuşum.
Balık, denize hiddet ederse, bir bak, ziyanı kime?
Sayfa 64 - Rönesans Yayınları
Nasıl ki bir kimse muhtaç olmadığı bir şeyi satın alırsa sonunda muhtaç olduğu şeyleri satmak zorunda kalır.
Sayfa 60 - Rönesans Yayınları
Kader hayatımızın önceden çizilmiş olması demek değildir. Bu sebepten "ne yapalım, kaderimiz böyle." deyip boyun bükmek cehalet göstergesidir. Kader yolun tamamını değil, sadece yol ayrımlarını verir. Güzergâh bellidir ama tüm dönemeç ve sapaklar yolcuya aittir. Öyleyse ne hayatının hakimisin, ne de hayat karşısında çaresizsin.
Sayfa 36 - Rönesans Yayınları