Babam öldüğünden beri bir türlü düzeni olmadı hayatımın. Onun olmadığı bir dünya bana anlamsız geldi hep. Babası ölen birinden daha yalnız kim olur diye düşündüğüm çok zaman oldu. 
Yani bizim zamanımızda insanların kulakları sağır gibi, o kadar çok ses var ki zihnimizi dolduran nefsimizin sesini işitmiyoruz bile. İşitemiyoruz… Hem belki nefsin bu fısıldamalarına gerek bile kalmadı. Baksana etrafına nefsin bize fısıldayamayacağı şeyleri aleni bir şekilde söyleyen, gösteren, yapan ne kadar çok şey var. 
Muhakkak ki onlar; Allah’ın ahdini ve yeminlerini az bir değere(dünyalık uğruna) satarlar. İşte onlar için ahirette bir nasip yoktur. Ve Allah onlar ile konuşmayacak ve kıyamet günü onlara nazar etmeyecek(yüzlerine bakmayacak). Ve onları temize çıkarmayacaktır. Ve onlar için elim azap vardır.
Âl-i İmrân sûresi, 3:77