Bir isim bekliyorsun bu soruya. Belki bir sevgili, belki bir dost, belki aileden biri. Ama öyle değil. O son unutuşun sahibi bir başkası değil, sendin. Kendini en son sen unuttun. Başkalarını güldürebilmek için kendi gülüşünü erteledin. Onların kalbinde yer edinebilmek için kendi kalbinden vazgeçtin. Herkesin yükünü omuzlarken, kendi kırıklıklarını yok saydın. Birinin iyiliği, diğerinin mutluluğu, ötekinin onayı... derken, sen, bir gölge gibi geçtin kendi ömründen.
Zamanla şunu fark ettim: İnsan, başkalarını mutlu etmek için çabalarken en çok kendini yitiriyor.
Aynanın karşısında durduğum bir gün, tanıyamadım kendimi. Gözlerim doldu. Sanki bir yabancı bana bakıyordu. Saçları yıpranmış, sesi içine kaçmış, kalbi susmuş bir yabancı. Bu yıkıntının altında bir zamanlar gülmeyi bilen bir çocuk vardı oysa. Hayal kuran, âşık olan, inanan... Ben bir yerlerde onu unuttum.
#alıntı #beniensonkimunuttu