"Tara Westover'ın bir doğum belgesi olmadı. Okul kaydı yoktu çünkü hayatında hiçbir sınıfa ayak basmamıştı. Tıbbi dosyası yoktu çünkü babası tıp biliminden ziyade kıyamete inanıyordu."
Kitabın arka kapağında tanıtım için verilen ilk cümleler bunlar. Tara'nın bir kimliği ve sınıfı oldu. O babasının sapkın inancından kendisini sıyırdı. Tara başardı. Tara kendisi için en iyi olanı başardı. Bu kitap kesinlikle okunmalı, benim tavsiyem bu yöndedir. İnsanın umudunu kamçılar nitelikte bir şaheser bana göre. Kimi zaman o kadar içinde hissettim ki kendimi olanlar karşısında tepkilerimin dozunu pek tutturamadım. Bazen şok oldum bazen de heyecanla, öfkeyle, hayretle arkadaşıma anlatırken buldum kendimi. İşin kötü hissettiren tarafı da anlatılan acıların gerçek oluşuydu. Bu hikâyeden benim adıma çıkarılacak en iyi ders ise '' Her şeye rağmen umudunu yitirme.'' oldu.
"Çatıdaki Gezegen" bu kitabı okuduğunuzda günümüz çocuklarını görebilirsiniz her sayfasında. Apartmanlara hapsolmuş, mahkum çocuklar..
Serdar da bu çocuklardan biri. Kitap, bir pazar sabahı onun evinde geçenleri gözlerimizin önüne sererek başlıyor. Serdar'ın varlığı ailesi tarafından o hummalı temizlik gününde ayak altında dolaşan bir obje olarak taçlandırılıyor. Ailesince bu günde Serdar' dan sadece odasına çekilip bilgisayar ekranına teslim olması isteniyor, Serdar da bunu o tantanadan tek kurtuluş yolu olarak görüyor.
Serdar dışarıyı sadece okula gidip gelirken ve pencereden bakabildiği kadar görebiliyor. Dış dünyadan bir haber yaşayıp gidiyor. Annesi ve babası sokağın tehlikelerinden başka bir şeyinden bahsetmiyor çocuğa. Olaylar Serdar'ın apartmandan bir arkadaş edinmesi ve çatı katını keşfetmesi ile devam ediyor. Dış dünya ile ilk olarak çatıda bağ kuruyor Serdar daha sonralar da ise sokağa dahi çıkıyor.
Kitap oldukça sürükleyici bir şekilde ilerliyor, başarılı bir dil ve anlatım söz konusu. Eser sadece çocuklara atfedilmeyerek yetişkinlerin de okuması gereken bir nitelikte. Çocukların dünyasını görebilmeniz dileğiyle..
Okumanızı tavsiye ederim :)
Keşke bu kitap yazılırken ben de gönderebilseymişim mektubumu diye neredeyse her sayfada söylenip durdum kendi kendime, çoğu mektupta kendimi görmüş olamama rağmen. Ama buraya yine de yazacağım. İçimde kalmasın...
İlkokul 3. sınıftayız öğretmenimiz masasında bir şeylerle meşguldü sınıf defteri idi galiba ben ve bir arkadaşım da uç almak için ayaklanmıştık ardından öğretmenimiz bağırdı ve yanına çağırdı bizi ve peşinden de ikimize de bir tokat geldi. Gün boyu ağlamıştım içimi çeke çeke hem canım çok yanmıştı hem de belki o zamanlar ne olduğunu bile bilmiyorum ama gururum çok incinmişti. Şimdilerde ise ne olduğunun net olarak farkındayım. Düşünün ki beş parmağının izi yüzümdeydi gün boyu. Bence bir çocuk her ne yapmış olursa olsun özellikle de arkadaşlarının önünde böyle bir muamele görmemeli, çocuğa vurulmamalı.. Bir gün ortaokuldayken bizi 4. ve 5. sınıfta okutan çok sevdiğimiz başka bir öğretmenimizi ziyarete gitmiştik sık sık da giderdik. Öğretmenimizin yanında bize tokat atan diğer öğretmenimiz de vardı. Ben o öğretmenime tokat attığı günden sonra hep mesafeli olmuştum. Ziyarete gittiğimiz gün de öğrencilerine kendisi de bunun üzerine konuştu. Aramızda tatsız bir olayın geçtiğini ve bunun etkilerini hala hissettiğine dair falan. O gün anlamıştım ki üzerinden yıllar geçse de öğretmenim de unutmamıştı hatasını.. Bugün ben ise sınıf öğretmenliği 2. sınıf öğrencisiyim. "Öğretmen olursam.." diye geçiriyorum hep içimden devamını da tahmin edersiniz diye düşünüyorum :)
"Sonuç: Her şeyin başı sevgiyle yoğrulmuş öğretmen olmalı.."
Açıkçası tarihi kitaplarla pek aram yok fakat Bozkurtlar çok farklı gibi hissettirdi bana okurken. Atsız'ın dili o kadar iyi ki kitabın içinde sürüklenip gidiyorsunuz. Kitabı okurken ben de bir Gök Türk oldum; kimi zaman Kür Şad kimi zaman Işbara Han, Onbaşı Sançar, Onbaşı Pars, Yamtar, Böğü Alp, Almıla, Ay Hanım, Onbaşı Urungu, Tamçar, Karabuka ve diğerleri.. Hepsini yaşadım kendi içimde. Onlarla güldüm onlarla ağladım gerçekten de. Okunmayı çok çok hak eden bir kitap. 1300 yıl sonra Bozkurtlar'la ben Gök Türkleri gördüm, duydum, bildim.
