Ömer (radıyallahu anh), bir gün yükünü yüklenmeye çalışan bir adam gördü. Hemen yardımına koştu, beraberce yükü yüklediler. Adam bir halifenin işçi gibi çalışıp kendisine yardım etmesinden çok memnun olmuş olacak ki:
—Çocukların da sana böyle yardımcı olsunlar ey mü'minlerin emiri, dedi. Fakat derin ufukların imamı olan Ömer (radıyallahu anh), adamın bu temennisine ‚âmîn‛ demedi. Aksine:
—Allah beni çocuklarıma (bile) muhtaç hale düşürmesin, dedi ve adamın yanından ayrıldı. Tarihu't Taberi, 2/572.