Bana zihnimin hayaletleri değil, kim olduğumu bir ayna gerek. Olgunluk yolculuğu insanın kendi içindeki kötülükle yüzleşebilmesi , kendi nefsini sîgaya çekebilmesi ile kaim. Edep , kendimi noksan bilmemle başlar.
Aklın ve kalbin uykuya yatırıldığı bir çağda, canavarlar ürüyor. Barbar dört bir koldan saldırıyor. Terörle saldırıyor, sarin gazıyla saldırıyor , camide saldırıyor , çocuk uykularında saldırıyor . Koyuya kesmiş bir kötülük görüyoruz etrafımızda , çocukların en vahşi yöntemlerle ruz , tanıklığımız bize sadece utanç ve suçluluk olarak geri dönüyor. Her tanıklıkta insanlığımız biraz daha azalıyor.