ummayi unutmuştun, gözlerin bir boşluğa bakıyordu,alacalı görüyordun,belirsizliği gelecek zannedip.
yüreğine dokundum senin,kalp tekrar atmaya başladı,pus bulutları dağıldı, netleşti görüşün.
sen yine özledin karanlığını oraya yöneldin huzur zannettiğin mutsuzluğuna.
ne kadar çok alışmıssın karanlığına,alışkanlığını sevgi zannederek....
garip bir deli Ahmet ALA