Şule.
@gecesukutu
Küçük bir ana kendimizi hapsedip
Or'da yaşayamaz mıyız?
Kimse bilmesin ve kimse duymasın
Tüm şartlar aynı kalsın.
149 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Sonra kalktım. Olmuş olana yapabileceğim bir telafim yoktu. Ben de gökyüzüne baktım. Bu, insanların sorgulayıcı ve yargılayıcı gözlerine bakmaktan iyiydi, iletişim için bile olsa. Sığındım kendime, eğer kendimle biraz daha kalabilseydim ve kanmasaydım başıma gelen her mucizeye izlediğim yıldızlardan biri de ben olabilecektim. Çocukluğumun eksikliklerini tamamlamaya çalıştım bu mucizelerle, yürüdükçe anladım ki babam haklıymış. Cehennemin yolunun ilk yarısı çiçekliymiş, güzel gelirmiş. Şimdi içi boş göz bebeklerimle bakıyorum dünyaya, doğmasını beklediğim bir ruhtu tek istediğim.
Kendi olamamış insanın kaybedeceği birşey kalmamıştır. Çünkü zaten kendine hiç sahip olmamıştır.
Ancak sabrediyorum dudaklarımda görünmeyen bir tebessümle.
Kimim ben?
Kaderin akıntısına kapılmış küçük bir çocuk mu?
Acıya meydan okuyup sırtlasam suratsızlığı soğuyan vücudumu yorganlar ısıtır mı?
Peki ya ruhumu ısıtacak nedir? Sevgi mi, umursamazlık mı, mizah mı?
Yoksa ben, sadece benim diyebilmek mi?
Aslında hiç yazasım yok. Öfkem beni zora koşuyor. Dünya'nın hiçbir yerinde mesken tutamayışım bundan.
Belki de kendime sarılmalıyım, koca bir nefs yığınıyla karşılaşacağım. Sarılsam korkunç nefse, ulaşabilir miyim karanlıklar içindeki özüme? Cennet nasıl bir yer bilmiyorum. Ama cehennemin tam göğüste taşındığına şahit oldum.
Sayecim, zaman beni de sürüklüyor peşinden.
Dönüp duruyorum saçlarımın kısalığına..
Gök tüylü Sayecim, rüyalarıma gir.
İnce bir umut koydum kayayı tutsun diye.
Umut, kayadan da güçlü Sayecim.
Umut, kayanın altında kalmaktan da beter Sayecim.
Bu dünyada başımıza geçiyor dertlerimiz, öbür dünyada gölgelik olsun diye Sayecim.
Sayecim, sabır çölden de sıcak hatta cehennem.
Göğüsün ortasına oturuyor kalkmıyor Sayecim.
İnsan, olsun diye beklerken kavruluyor sabrın ateşinde. Ah Sayecim, sen de öyleydin. Mavi tüylerin toprak altında şimdi.
İnsan bazen isyan etmek istiyor, hayatın en kuytusunda. Sonra özür dilemek.
Buna izin var mı?
Birileri, birilerini tanıdığını ima ediyor, nereye kadar
peki?
Aslında kimse kimseyi tanımıyor. Ama herkes, herkese ne iyi geleceği konusunda öyle emin ki bir sessizliğin kaç kaosu durdurduğunun farkında
değil.
Saatlerce gökyüzüne bakmak istiyorum.
Tanınmadığım bir dünyada bulutlara paralel olmak. Kaçış sanılıyor insan bazen dünyada yaşayabilmek için kaçar.