Benim için dünyada var olmak bile bazen çok meşakkatli oluyor, bunun nedenini bilmiyorum. Ama şundan çok eminim ki sen benim hayatımı yaşanabilir hale getirdin. Sen dünyayı öylesine güzelleştirdin ki sıcak ve nazik bir yer oldu.
İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış.
İnsan gibi sevmeyi, sevdiğimi güzel güzel okşamayı öğrenememiştim. Sevdiğim insanın üstüne bir canavar yavrusu gibi atılır, kulaklarını ısırır, yüzünü tırmalar, tartaklaya tartaklaya şaşkına çevirirdim.