Evim gibi hissettiğim bu yurttan ayrılırken biraz duygusala bağlamadan gitmek olmazdı 🥹 🥹
Buraya ilk geldiğimde annemin yokluğuyla hayatın bana bir daha gülmeyeceğini sanıyordum. Sonra Allah karşıma öyle güzel insanlar çıkardı ki dostluğu, aile sıcaklığını ve yeniden gülmeyi hatırlattılar. Şimdi ise çocukluk hayalim olan bu yerden ayrılma vakti geldi. Keşkeler insanı durdurmuyor, zaman da beklemiyor. Bundan sonra gitmek gerekiyor insanın asıl ait olduğu yere doğru. Hatıraların hep benimle olacak...
Hoşça kal.