Peki annem ne zaman vazgeçmiş, ne zaman tamamen babamın olmuştu?
Annemi çiziyorum. Tek başına yüzüyor. Babam onu denizden çekip çıkarıyor ve bir süs balığı fanusuna koyuyor. Annem fanusta yalnız, süs balığı olmadığının farkında ve babamın bunu öğrendiğinde vereceği tepkiden korkuyor. Annem hep korkuyor. Annem fanusta bir kız doğuruyor, o da süs balığı değil , babam bunu hemen fark ediyor, bu tuhaf süssüz yaratığı neden beslesin ki, süs balığı yemi pahalı. Annem yavrusunu korumaya çalışıyor, ben demiştim, ama bu çok güç, yavru bir hamlede fanustan dışarı zıplıyor, neyse ki deniz yakın, denize düşüyor ve uzaklara yüzüyor. Annem süs balığına benzemek için elinden geleni yapıyor ve oldukça iyi iş çıkarıyor, sonra baba ölüyor.
"Gençken aldığım tenis derslerinin parasını ödedikleri için, sevdiğim adamdan ve yaptığım işten vazgeçmem gerektiğine inanıyorlardı."
“Kurgu, doğru şeyleri bize anlatıp duran bir yalandır.”
"Ne de olsa bugünlerde herkes 'Bana asla bir şey olmaz,' diye düşünüyor, bunu biliyor, buna kesinlikle emin. 'Başkaları ölür ama ben yaşamayı sürdürürüm. Eylemlerimin sonuçları ve sorumluluklarım yok.' Oysa var. Ama onlardan bahsetmeyelim ha? Eylemlerinin sonuçları insanı yakaladığında artık çok geçtir, değil mi?”