Her kafes gibi bu kafes de parmaklarını, ilk önce avının zihnine gömerdi. Korkularınla beslenir, sen tükenene kadar konuşmaya devam ederdi. Bir kez yenildiğini kabul ettin miydi, kafes, artık seninle bir olurdu. Sonuçta nereye kaçarsan kaç, kendinden kurtulamazdın.