Hayat ne kadar da hayret verici şeylerle doluymuş. Birkaç gün önce yanımda biri ağlasa, mutluluk gözyaşları döküyor sanırdım. Bugün, duyduğum kahkahalar bile kulağıma yasmış gibi geliyor!
Aklımdan, düşüncemden kovduklarım, kör kuyular dibine bastırıp gömdüklerim, hakkında düşünmek bile istemediklerim... bunların hepsi de bir gün, beş, on ya da on beş yıl sonra, benim gerçek hayatım olabilir." diye geçirdi içinden.
Ancak bu düşüncelerinden dolayı sevinemedi. Çünkü bu düşüncelerinin ardınca karamsar bir düşünce işgal etti beynini. "Belki bütün bunlar gerçeğe dönüştüğünde, ömrüm vefa edip bunları gördüğümde, onlar da bugünkü hayatım gibi sıradan, gündelik şeyler olacak..." diye geçirdi içinden.