Yıllar önce Aylak Adam’ı okuduğumda hangi hislere sahipsem şimdi de onlara sahibim. Belki zamanı değildi ya da o andaki zihnimle şuanki zihnim aynı olmayabilir diye düşünerek Anayurt Oteli ile Yusuf Atılgan’ı tekrar okumak istedim.
Sonuç hüsran.
Bilinç akışı tekniği ile yazılan ve Türk edebiyatında farklı olarak kabul edilen bu teknikle yazılan kitaplar beni rahatsız ediyor.
Bilinçaltının varlığına ve gücüne inanan, -insan- denen varlığın, insani kabul edilen ve edilmeyen düşüncelerinin zihninde var olduğunu bilen biri olarak yine de kitabı beğenemedim.
Hepimizden bir parça taşıyan ve her insanın mutlaka kendine pay çıkaracağı düşüncelerin, hislerin var olduğu bir kitap olduğunu kabul ediyorum.
Örtük olarak vermeye çalıştığı ya da direkt mi vermeye çalıştığı? mesajı da aldığımı düşünüyorum.
Özellikle 21. Yüzyıl insanının varoluş kaygısı, yalnızlığı, hiçliği hatta yok olmuşluğu belki böyle açık ve etkileyici anlatılamazdı.
Yine de rahatsız ediciliğinin önüne geçemiyor tüm bunlar.
Kasvetli ve iç karartıcı bir konuya sahip bu kitaptaki anlatım bazen öyle karmaşıklaştı ki kendiyle içsel konuşma yapan birinin zihninde yolculuğa çıktık hep birlikte. Düşünce nereye çekerse oraya yürüdük birlikte, bazen kaybolduk. Tam yolumuzu bulduk derken bu kez kuyuya düştük. Kuyudan çıktık derken uçurumdan aşağı yuvarlandık. Hele kitabın sonlarına doğru hayatta kalma çabalarına tanık olduk Zebercet’in...
Ki bu en zoruydu.
Okuyup kendinden bir şeyler bulmak isteyenlerin okuyabileceği bir kitap.
·
15 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.