Kitabı tek bir cümleye sığdırmak gerekirse şöyle ifade edebilirim: Her şeyi olan fakat aynı zamanda hiçbir şeyi olmayan bir adamın “suç” kavramıyla tanışarak kendini bulmasını anlatan bir öykü.
—
Kahramanımız reşit sayılmayan bir yaşta ailesini kaybetmiş ve hayatını kazanmayı, kariyer yapmayı gerektirmeyecek miktarda bir servetin sahibi olmuştur. E haliyle o dönem lüks sayılabilecek her şeye sahiptir. Evini İtalyan barokla, evinin duvarlarını Canaletto tarzı manzara tablolarıyla süsletir. Müzayedelere katılır, en iyi müzisyenleri dinler. En güzel kadınlarla vakit geçirir. Fakat sonra tüm bunlardan zevk almamaya, duyumsal bir körlüğe, karanlığa sürüklenir. Ve “suç” ile tanıştığı o gün; bu karanlığın aydınlandığını, ve o günün “olağanüstü”gecesinde başka hiçbir zaman hissetmediği kadar mutlu olduğunu hissedecektir.
—> Kahramanımız o olağanüstü gece de neler mi yaşıyor?
Aslında bizim için sıradan(!) olan şeyleri.
——— ——— ———
Psikanalizm “İnsan niçin suç işler?” demek yerine “İnsan niçin suç işlememiştir?” der.
——— ———
Bir insan, gerçekten bir insan olduğunu ne zaman hisseder? Nasıl mutlu olur?
Kendimizden pay biçelim. Son model bir telefon veya yeni kıyafetler aldığımızda, hoşlandığımız ya da sevdiğimiz biriyle tanışma fırsatı bulduğumuzda, farklı bir şehre gezmeye gittiğimizde ya da nadiren de olsa bulunduğumuz şehirde oynanan bir tiyatroyu seyrettiğimizde.
Kahramanımız zaten bütün bunlara kolaylıkla sahip olabiliyordu ve olmuştu da. Onun gerçek benliğini açığa çıkaracak şey şuydu: basit diye tabir edebileceğimiz ama daha önce çocukluğunda yaptığını sonradan hatırladığı ahlak kurallarına aykırı bir kavram: “suç”işlemek.
Bir balığın suda yaşadığının farkına suyun dışına çıktığında varabileceği gibi kahramanımız da insan oluşunun farkına etik kuralların dışına çıktığında varabilmiştir.
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.