Fazlaca beğenilen, zamanına ışık tutmuş, hem toplumun hem bireyin dönemin zorlukları karşısındaki metanetli tavrını ustalıkla anlatmış bir kitap.
Yazarın güzel bir göndermesini paylaşmak istiyorum. Karakterimiz yaşlıca bir öküzü kesilmek üzereyken satın alır ve ona kendi adını "fugui" ismini koyar. Beraber tarlayı sürerken Fugui kendini yalnız zannetmesin diye başka öküzler varmış gibi seslenir: "Erxi, Youqing, hadi bakalım kaytarmak yok. Jiazen ve Fengxia ne güzel işliyor toprağı, Kugen bile beceriyor bu işi." Kitabın başında duyduğumuz bu hikaye hoşunuza gitsede kitabın sonunda anlıyoruz ki aslında seslendiği isimler kaybettiği karısı, çocukları, torunu... Kendiyle özdeşleştirdiği kendi ismini verdiği öküz değilde bizzat kendisi yalnız hissetmemek için sevdikleri ordaymışcasına bir sesleniş. Naif bir yas tutma biçimi.
·
2 Gösterim
1 Yorum
Okurken yaprak dökümü izler gibi her sayfada bir felaket ve ağzımızın tadının bozulması:) yazarın kitaptaki karamsarlığı baskı altındaki bir rejimde dönemin insanlarının çaresizliğini salt iktidar eleştirisi olmadan anlatma isteğine bağlıyorum. Bir de dogu toplumlarının acıyla baş etme, gelen her sıkıntının daha kötü bir sonuçtan hayırlı olduğuna inandırma işlenirken karakterin olgunlaşma süreciyle hayatın anlamsızlığı ve yaşamanın önemi çok güzel anlatılıyor. Daha çok uzak doğu eserlerine bakmamız lazım. Kendimizden fazlaca şey bulmak mümkünmüş.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.